De Contactdag 2010 had plaats in het Pand te Gent op 9 september 2010.
Geschiedenis van Het Pand.
De geschiedenis van Het Pand gaat terug tot 1201 . Naast het kapelletje van Sint-Michiels werd toen in Onderbergen een hospitaal opgericht met de naam "Uten Hove Hospitaal", zo genoemd naar de stichter, kanunnik van Utenhove. Reeds in 1228 was dit hospitaal te klein geworden en verhuisde het naar de (Oude) Bijloke. Het leeg gekomen gebouw werd geschonken aan de dominikanen , een kloostergemeenschap gesticht in 1216 door de heilige Dominicus. De volgelingen van Dominicus hielden zich voornamelijk aktief bezig met prediking en bekering (daar haalden zij ook hun naam van predikheren vandaan). Het vrijgekomen Utenhovehospitaal werd de kern van het nieuwe dominikanenklooster.
Omstreeks 1240 begonnen de paters met de bouw van een kerk, aan de zuidelijke zijde van het complex. Deze immense konstruktie was 52 meter lang, 22,5 meter breed en had geen zuilen om het gewelf te steunen. Deze kerk bestaat nu niet meer en werd vervangen door een negentiende eeuwse huizenrij.
Tussen deze twee gebouwen in werd later geheel in natuursteen, een nieuwe vleugel opgetrokken (de huidige Leievleugel), met een kloostergang. Boven een deel van de kloostergang was er een middeleeuwse bibliotheekzaal met een kostbare verzameling van boeken en geschriften . Van deze beroemde boekenkollektie is echter niets bewaard gebleven : ze ging verloren tijdens de Beeldenstorm op 22 augustus 1566 . In 1578 werden de predikheren opnieuw uitgedreven, ditmaal door calvinisten. Tot 1584 was in Het Pand een calvinistische hogeschool ondergebracht en werd de kerk als tempel gebruikt.
Aan het verblijf van de dominikanen in Het Pand kwam een einde met de Franse Revolutie . Napoleon schafte de orden af en weer werden de predikheren uit hun klooster gedreven. Klooster en kerk kwamen onder de veilinghamer. Via stromannen slaagden enkele oud-kloosterlingen er nog net in hun Pand in zijn geheel aan te kopen. Ze namen opnieuw hun intrek, dit keer als gewone burgers, niet als kloostergemeenschap. Maar het onderhoud van dit inmiddels eeuwenoude gebouw bleek te duur en de voormalige predikheren, steeds kleiner in aantal, konden de kosten niet meer dragen.
In 1822 bleven nog welgeteld vier paters en één broeder over. Paus Leo XVII gaf de toestemming de gebouwen te verkopen en Het Pand kreeg een nieuwe eigenaar, een zekere Velleman. De refter werd een verkoopzaal voor meubelen , de sakristie en kapittelzaal opslagruimten voor wijn, op de binnenkoer verrezen loodsen, en overal werden verhuurbare kamers gemetseld.
Deze situatie zou meer dan 130 jaar aanhouden en Het Pand raakte steeds meer in verval. De toenmalige eigenaar besloot daarom om de kerk van de Predikheren af te breken.
Aan de verdere verkrotting kwam pas een einde na de Tweede Wereldoorlog. In 1946 werd een gedeelte van Het Pand geklasseerd. Het klooster met zijn goedkope kamers bleef evenwel een trekpleister voor studenten, artiesten, en Gentse cln Gentse clochards.
Uit die tijd dateert ook de bijnaam van 'vlooienpaleis'.
In 1956 werd het volledige nog bestaande complex geklasseerd. Dat kon evenwel niet verhinderen dat Het Pand ondertussen ook onbewoonbaar werd verklaard, zodat de eigenaar tot de verkoop besloot. Op 25 januari 1963 werd het patrimonium van de Rijksuniversiteit Gent de nieuwe eigenaar. Met de renovatie en restauratie werd gestart in 1971 en voltooid in 1991. Daarbij werd ook de voortuin volgens oorspronkelijke plannen heraangelegd.
NH